Σε αυτή τη συνέντευξη ρωτήσαμε τη Μαρία Σολωμού αν έχει χωρίσει

Η ηθοποιός που «ταράζει» τις νόρμες με τις δηλώσεις της, λέει πως είναι αρκετά παραδοσιακή, καθόλου φεμινίστρια και πολύ ωραίος τύπος.


Η Μαρία Σολωμού ήταν ανέκαθεν ένα από τα ονόματα στο άκουσμα των οποίων γοητευόταν κανείς: η εικόνα της μυστηριώδους γυναίκας με την «προχωρημένη» ζωή και τις εναλλακτικές επιλογές, σε συνδυασμό με τη μπάσα φωνή της και τις αμφίσημες απαντήσεις της, δημιουργούν ένα σύνολο που αν μη τι άλλο ενδιαφέρεσαι να γνωρίσεις. Αρκετές φορές μάλιστα, παραπάνω απ’ όσο θα ήθελε και η ίδια.

Με μια απλή αναζήτηση στο Google, το όνομα της Μαρίας εμφανίζει χιλιάδες αποτελέσματα, με τα κορυφαία να αναφέρονται στο χωρισμό της και τις δηλώσεις της πάνω σε αυτό. Στη συνέχεια αναρωτήθηκα πώς θα ήταν αν όλους μας φακέλωναν με βάση τις ερωτικές μας σχέσεις. "Με ενοχλεί ότι εγώ φέτος είχα δύο πρεμιέρες, μία στο θέατρο και μία στην τηλεόραση και απ' ό,τι έμαθα αυτό που κυκλοφόρησε ως πρώτο θέμα δεν ήταν τίποτα απ' τα δυο. 

Και όταν κάνεις μια συνέντευξη και υπάρχει το μοντάζ, λες πέντε πράγματα για τη δουλειά σου, πέντε πράγματα θεωρητικά και μισή ατάκα για να διώξεις τις ενοχλητικές ερωτήσεις. Και μένει αυτό. Αν πάω σε πρεμιέρα φίλης και πω τη γνώμη μου για το έργο, θα ερωτηθώ στο τέλος μια μικρή μπουρδίτσα, η οποία μπορεί να με θυμώσει ή να την αποφύγω ή να μην απαντήσω και θα παιχτεί μόνο αυτό. Γιατί να μιλάω λοιπόν στις πρεμιέρες; Με ενοχλεί αυτό. Δεν έχω δει ρεπορτάζ από πρεμιέρα θεάτρου και να μιλάει κάποιος για το έργο. Δεν ξέρουμε καν πού βρίσκονται όλοι αυτοί", μου λέει κι εγώ κουνώ συγκαταβατικά το κεφάλι στην άλλη άκρη της γραμμής.

"Έκανε πρεμιέρα το θέατρο τάδε και όλοι μιλάνε για τα γκομενικά τους. Αναγκαζόμαστε, δεν είναι ότι θέλουμε να το κάνουμε. 

Είναι τραγικό αυτό."

"Εντωμεταξύ κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποτέ τι ακριβώς γίνεται. Επίσης, όταν βγαίνει μια βρώμα για οτιδήποτε, η οποία δεν είναι διασταυρωμένη από πουθενά, δημιουργεί μια κατάσταση "από πού κι ως πού ξέρεις τη ζωή μου και θεωρείς ότι ξέρεις κάτι παραπάνω από μένα και θα με αιφνιδιάσεις;"

 Μου φαίνεται αδιανόητο. Το πολύ μπουρου μπουρου και η γλωσσοφαγιά γενικά, επειδή εγώ τα φοβάμαι πάρα πολύ, μου δημιουργούν εκνευρισμό.

 Γι' αυτό δεν ασχολούμαι με τα social media και το internet σε αυτό το σημείο. Προτιμώ να μην ξέρω, η άγνοια σώζει πάρα πολύ. Είναι τελικά σοφό πράγμα να μη γνωρίζεις εκατό τοις εκατό τι λέγεται και τι έχει κυκλοφορήσει. Με σώζει από πολλά. Επίσης δε μου αρέσει να δίνω μια συνέντευξη και να περνάω μετά άλλες τέσσερις απολογούμενη γι' αυτά που είπα".

 Η Μαρία όταν επιλέξει να απαντήσει σε κάτι που τη ρωτούν επίμονα, θα το κάνει πάντα με τον δικό της τρόπο, κεκαλυμμένα ή με χιούμορ, αλλά σίγουρα δε θα πει κάτι για να προκαλέσει. Όσες φορές αυτό έχει συμβεί, η ίδια το αποδίδει στο ότι είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρει κανείς τα πράγματα ακριβώς όπως έχουν ειπωθεί, αλλά και στο ότι βασικά, πάρα πολλά πράγματα που εκείνη θεωρεί αυτονόητα, έχει μάθει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ότι είναι τρελά.

 «Η ταμπέλα είναι κάτι που ξεφορτώνεσαι πολύ δύσκολα, είτε θετική, είτε αρνητική. Εγώ έχω αυτή την ταμπέλα που και το πιο προφανές πράγμα στον κόσμο να πω, θα θεωρηθεί περίεργο. Επίσης μας αρέσει πολύ να θεωρούμε τους άλλους παλαβούς και όχι τους εαυτούς μας. Νομίζω ότι πάνω κάτω γνωρίζουμε πολύ καλά ορισμένα πράγματα, άλλοι επιλέγουν να τα πουν γιατί τα θεωρούν προφανή κι άλλοι επιλέγουν να τα κρύβουν γιατί βγάζουν έξω μια άλλη εικόνα. Δεν αντιλέγω, ο καθένας όπως κοιμάται καλά το βράδυ".

Σε όλα είμαι παραδοσιακή. Δεν κάνω κάτι που δεν κάνει κανένας. Απλά πάντα έχει σημασία πώς λέγεται το κάθε τι, πώς μπορεί να μεταφραστεί και τι χρώμα του δίνουν οι αναπαραγωγές. Από κει και πέρα θεωρώ ότι είμαι πάρα πολύ παραδοσιακή και μη σου πω ότι είμαι σε πάρα πολλά πράγματα ακόμα και παλιακή".

Ένα πράγμα στο οποίο ούτε και η ίδια μπορεί να αρνηθεί ότι διαφέρει από τη μάζα, είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει επιλέξει να ζει, ούσα αναγνωρίσιμη. Είναι ο άνθρωπος που θα φωτογραφηθεί σπάνια, θα μιλήσει σπανιότερα και θα πάει στη Μύκονο, χωρίς να είναι στη Μύκονο με τον τρόπο που είναι εκεί οι υπόλοιποι συνάδελφοί της. 

Κάτι σαν αντικομφορμιστική celebrity ή μήπως ούτε καν αυτό; Στην περιγραφή μου αυτή, την ακούω να αναγνωρίζει τον εαυτό της: "Το έχω κάνει πολύ συνειδητά. Δεν καταλαβαίνω τι είναι ταμπέλες, τι είναι mainstream, κουλτουριάρης, κωμική ηθοποιός ή celebrity. 

Δεν μου αρέσουν κιόλας όπως τα ακούω. Μπορεί να μην είναι κακά καθόλου για κάποιον άλλο άνθρωπο, λέω πώς ακούγονται σε μένα πάντα. 

Έχω επιλέξει μ’ έναν δικό μου τρόπο να προσπαθώ να απέχω τόσο όσο θέλω εγώ. Να κάνω τα πράγματα που μου αρέσουν χωρίς να με χαρακτηρίζουν εκατό τοις εκατό ως «Μύκονος celebrity». 

Μου αρέσει το νησί πάρα πολύ, αλλά μπορώ να πάω να κάνω πάρτι και στη Γαύδο."

Δεν μπορώ να είμαι μόνο ένα πράγμα, είμαι εκατό. Δεν είμαι συνεπής σε κάποια συγκεκριμένη εικόνα. Έτσι είναι και όλοι οι άνθρωποι. Προσπαθώ να κάνω αυτά που θέλω. 

Δε θέλω να πάω σε πάρτι, να φωτογραφηθώ, να πολυπηγαίνω σε πρεμιέρες. Θα πάω στους κολλητούς μου, και θα προσπαθήσω να σώσω ό,τι μπορώ."

Γκρεμίζοντας λίγο ακόμα την εικόνα της παράδοξης και της περίεργης, η Μαρία Σολωμού μου εξηγεί πόσο ενοχλείται όταν ακούει ότι θεωρούν «προχωρημένο» το πρότυπο της οικογένειας που έχουν με τον πρώην σύζυγό της, Μάριο Αθανασίου, με τον οποίο μάλιστα καλείται να ξαναχωρίσει για χάρη του τηλεοπτικού σίριαλ "Κάτι χωρισμένα παλικάρια", στο οποίο και συμπρωταγωνιστούν: "Δεν είναι καθόλου σουηδικό το πρότυπο της οικογένειάς μας. Αυτό είναι από τα πράγματα που ήμασταν πολύ τυχεροί που το καταφέραμε μαζί. 

Είναι κάτι που θα έπρεπε να κάνουν όλα τα χωρισμένα ζευγάρια, να έχουν καλή σχέση. Ή εν πάσει περιπτώσει να υποκρίνονται πάρα πολύ καλά ότι έχουν καλή σχέση. Αυτά που ακούω ότι γίνονται με τα διαζύγια, είναι ντροπή. 

Ένας χωρισμός, δεν είναι ποτέ ευχάριστος, αλλά μέσα από αυτόν καταφέραμε να αναθεωρήσουμε τη σχέση μας, να την πάμε σε άλλο επίπεδο και να είμαστε πολύ αγαπημένοι έχοντας ένα παιδί. Αν δεν είχαμε ένα παιδί δε μπορώ να σου πω ότι αυτή τη στιγμή θα ήμασταν κώλος και βρακί οπωσδήποτε. 

Σίγουρα θα είχαμε μια καλή σχέση γιατί μπορεί να ήταν πικρό, αλλά δεν υπήρχε κακία από κάποια μεριά, αλλά δε θα είχα κάποιο λόγο να τον έχω στη ζωή μου τον Μάριο και αυτός εμένα σε τόσο μεγάλο βαθμό. Τώρα όμως είμαστε οικογένεια και δεν υπάρχει προσπάθεια από καμια μεριά για να έχουμε επαφή. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πώς υπάρχουν οικογένειες που χωρίζουν και κάνουν αντίποινα και γίνεται πόλεμος και ένας από τους δύο έχει πάντα πρόβλημα στη σχέση του με το παιδί. Αν θεωρήσουμε ότι αυτό που έκανα είναι σουηδικό και προχωρημένο, τότε τι είμαστε οι υπόλοιποι; Αφρική; Τι είναι αυτό το χάλι;. 

Ακούω τέρατα τριγύρω μου και δεν υπάρχει εγωισμός όταν υπάρχει παιδί στη μέση. Είναι ντροπή να μη μπορείς να κρατήσεις κόσμιες επαφές για χάρη του παιδιού σου. Χίλια δίκια μπορώ να δώσω σε απατημένους συζύγους, σε κακές συντρόφους, τα καταλαβαίνω όλα, αλλά όταν υπάρχουν παιδιά στη μέση, κάνε τουμπεκί, και κάνε ψυχοθεραπεία, βάρα τους τοίχους, σπάστα μόνη σου, δε διανοούμαι όλο αυτό το βαρος να το τρώνε τα παιδιά και να γίνονται μπαλάκια. Οπότε δε θα πω ότι είμαι σουηδικό πρότυπο σε αυτό το κομμάτι, θα πω ότι έτσι θα έπρεπε να είναι όλοι".

Στα πολύ ενδιαφέροντα που είπα μέσα σε τριάντα λεπτά με τη Μαρία Σολωμού, ήταν και η συμμετοχή της στην παράσταση "Ένας σκύλος που τον έλεγαν Φρίκη". 

Εκεί, ήταν ζευγάρι με τον Δημήτρη Κουρούμπαλη, χώρισαν, και η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να μένουν μετά από πέντε χρόνια δίπλα, με μόνο διαχωριστικό, μία μεσοτοιχία, χωρίς να ξέρουν όμως ποιος βρίσκεται στην άλλη πλευρά του τοίχου. Κάπως έτσι ερωτεύονται πάλι και δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία στη σχέση τους. 

"Αυτό που συμβαίνει στην παράσταση που έχει γράψει ο Δημήτρης – που δεν του το ‘χα ότι γράφει και τόσο καλά από μια τόσο γυναικεία ματιά - είναι πολύ ωραίο και ρομαντικό, αλλά και ουτοπικό. Εγώ είμαι πολύ ρομαντική παρόλο που δε μου φαίνεται, αλλά δεν ξέρω αν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Θα το ήθελα πάρα πολύ, είμαι πολύ αισιόδοξη σε όλα αυτά. 

Δεν ξέρω τι θα ήταν αυτό που θα με έκανε να μη δώσω δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον. Θα πρέπει να ήταν κάτι πολύ κακό. Όταν δύο άνθρωποι είναι μαζί, ερωτευμένοι και αγαπημένοι, υπάρχει πάντα μια εξήγηση για οτιδήποτε".

"Πολλές φορές επειδή μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, αλλάζουμε και εδώ καλά-καλά δε γνωρίζουμε τον εαυτό μας, θεωρείς ότι ξέρεις τον άλλον, αλλά αυτό που συμβαίνει στις σχέσεις, είναι ότι τα πράγματα τα οποία ξέρεις και θεωρείς χαριτωμένα, με τα χρόνια αυτά ακριβώς σιχτηρίζεις. Αυτό το χω παρατηρήσει πάντα. 

Τα χαριτωμένα ελαττώματα που σε κάνουν να χαμογελάς τον πρώτο χρόνο, τον δέκατο πέμπτο θες απλά να τον πατήσεις τον άλλο κάτω. Αυτό όμως είναι πολύ φυσικό και θεμιτό στις πολύχρονες σχέσεις. Αγαπιούνται μισιούνται και μετά ξανά απ την αρχή. Ποτέ όμως δεν ξέρεις απόλυτα τον άλλον".

"Δεν πιστεύω στο 'για πάντα'. Πέρα από ρομαντική, είμαι και πολύ γειωμένη, πάρα πολύ λογική. Μου αρέσει η ιδέα, αλλά δεν χωράει το μυαλό μου το πόσο απόλυτο είναι αυτό, τόσο τελεσίδικο που είναι τρομακτικό."

"Ίσως οι γιαγιάδες μας να έχουν αυτό το για πάντα, αλλά δεν ξέρω πόσο ευτυχισμένες ήταν, ή αν δεν είχαν άλλη επιλογή. Πλέον όμως οι επιλογές είναι χιλιάδες, τα ερεθίσματα άλλα τόσα, ψαχνόμαστε όλοι απίστευτα πολύ και νομίζω ότι αυτό άλλαξε από τη στιγμή που η γυναίκα άρχισε να δουλεύει. 

Η "χειραφέτηση" της γυναίκας - είναι πολύ φεμινιστικό αυτό που λέω και δεν είμαι καθόλου φεμινίστρια* - άνοιξε λίγο περισσότερο τους ορίζοντες. 

Η γιαγιά μου ή η προγιαγιά μου δεν είχε τέτοιο πρόβλημα. Καθόταν σπίτι και μεγάλωνε τα παιδιά και της έδωσαν κάποιον να παντρευτεί. Πλέον δεν τίθεται τέτοιο θέμα, υπάρχει πολύ περισσότερο ψάξιμο και μέσα μας και στη ζωή μας και είμαι οπαδός του να περνάμε καλά και του "πάμε παρακάτω". Μακάρι οι εναλλαγές να είναι τέτοιες που να μπορείς να το κάνεις με έναν άνθρωπο αυτό και να μη σου τελειώσει κάτι. Αυτό είναι υπέροχο".

*Όπως καταλαβαίνεις, ζήτησα περαιτέρω εξηγήσεις για το «δεν είμαι καθόλου φεμινίστρια». Και τις πήρα: "Δε θέλω τον άντρα με ποδιά. Ο φεμινισμός όταν βγήκε, βγήκε λίγο σκληροπυρηνικά. Θέλω τον άντρα να είναι άντρας. Σαφέστατα πιστεύω στην ισότητα, αλλά πιστεύω ότι οι άντρες έχουν περισσότερες "δουλειές" από τις γυναίκες. 

Περιμένουμε πολλά παραπάνω από τους αυτούς. Δεν παύουμε να είμαστε οι γυναίκες και να είναι οι άντρες. Δε μπορώ να διανοηθώ εγώ να διεκδικώ έναν άντρα και να μην υπάρχει φλερτ από τον άντρα στη γυναίκα και αν σηκωθώ εγώ να διεκδικώ φλερτ γιατί έχουμε γίνει τσαούσες και φοβούνται να μας πλησιάσουν. 

Προτιμώ ο καθένας να έχει τον ρόλο του - σε αυτό το κομμάτι είμαι λίγο ρομαντική, παλιάς σχολής. Μ’ αρέσει ας πούμεπάρα πολύ να μου ανοίγουν την πόρτα, κάτι που πια δεν είναι αυτονόητο και μου κάνει θετική εντύπωση όταν γίνεται. Κάτι τέτοια εννοώ, όχι ότι δε θέλω ο άντρας να πλύνει πιάτα. Που δε θέλω, προτιμώ να τα βάλει στο πλυντήριο."

Σιγά σιγά κλείνουμε το πρόγραμμά μας, με την Μαρία να εξηγεί και να καταρρίπτει την εικόνα που πιστεύει πως βγάζει προς τα έξω: "Άμα με γνωρίσει κάποιος δεν υπάρχει περίπτωση να με αντιπαθήσει. Είμαι πολύ ωραίος τύπος. Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να πω για μένα. Μέχρι να με γνωρίσει κανείς, μπορεί να πιστεύει ότι είμαι λίγο βαριά, λίγο σνομπ, κακιά. Δεν ισχύει τίποτα τέτοιο. Ίσως είναι και μια άμυνα που βγάζω προς τα έξω και την έχω από πολύ μικρή, οπότε επειδή ξέρω ότι φέρω αυτή την εικόνα της απρόσιτης και της απότομης, κι εγώ όταν γνωρίζω έναν άνθρωπο κατεβάζω πολύ ρολό. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά είναι αυτοματισμός. Είμαι επιφυλακτική με τους ανθρώπους που δε γνωρίζω. Είμαι κανονική δηλαδή, δεν είμαι αχαχουχα αγάπη μου χωρίς λόγο. Όταν πρωτογνωρίζω κάποιον, δεν κάνω ότι είναι κολλητός μου, που συμβαίνει πολύ στο χώρο μας. Δηλαδή εγώ ξέρω για ανθρώπους που με θεωρούν γνωστή και φίλη κι εγώ δεν τους ξέρω καν, δεν τους έχω δει. Είμαι κανονική δεν είμαι γιούρια, αγκαλιές, φιλιά με εκείνους που δεν ξέρω".

"Δεν νομίζω ότι όταν με γνωρίζει κανείς καλύτερα με αντιπαθεί, εκτός αν έχει κάτι πολύ προσωπικό μαζί μου ή αν μου έχει κάνει κάτι, θα φροντίσω εγώ να με αντιπαθήσει. Ναι είμαι εκδικητική, το χω αυτό".
Λίγο πριν την ευχαριστήσω συζητάμε για το έξω. Μου λέει ότι τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχει αρχίσει να ξαναβγαίνει, αλλά χαίρεται πολύ όταν ακούει για πάρτι: "Θέλω να βγω να χορέψω! Πού πήγε αυτό;". Εκεί αγγίζει και μια δική μου ευαίσθητη χορδή και αναρωτιέμαι γιατί όλοι σε κοιτάζουν σαν εξωγήινο αν βγεις και χορέψεις σε ένα μπαρ. "Φαντάσου να είσαι και λίγο αναγνωρίσιμος, πώς σε κοιτάνε. Σου λένε «αυτή ξεσαλώνει», ενώ είναι και το πιο ωραίο να βγω να χορέψω. Γιατί να κάτσω με ένα ποτό σαν αγγούρι σε ένα μαγαζί και να μην ακούω τον διπλανό μου τι λέει από τη μουσική και να μη διασκεδάσω; Δεν το καταλαβαίνω αυτό το πράγμα. Είναι λίγο ταμπού, είναι λίγο ότι πρέπει να είμαστε κάπως". Είναι και πάλι εκείνο το πρόβλημα με τις ταμπέλες – την προλαβαίνω. Η λύση σε αυτό είναι μάλλον να μην τις βλέπεις και να είσαι ο εαυτός σου. Τι κι αν σε πουν τρελή; Τουλάχιστον δε θα χρειαστεί να χορέψεις μαζί τους.

Η Μαρία Σολωμού συμμετέχει στην παράσταση "Ένας σκύλος που τον έλεγαν Φρίκη", από Τετάρτη έως Παρασκευή, στο θέατρο Ιλίσια - Βολανάκη.

Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία το Cafe Avissinia.

Επιμέλεια: Μάριον Παλιούρα

Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου-Watkinson

Styling: Έφη Καρύδη

πηγή