Παρασκευή 3 Ιουνίου 2016

Η θατσερική εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού

Παρακολουθώντας τις θέσεις και απόψεις του νέου προέδρου της Ν.Δ. εύκολα θα θυμηθούμε τις βασικές αρχές του Μίλτον Φρίντμαν, του ιδρυτή της περίφημης σχολής του Σικάγο.


Του Μάκη Κοψίδη 
Θεοποίηση της αγοράς και των μηχανισμών της, διάλυση του όποιου κράτους πρόνοιας, ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, συρρίκνωση δημόσιων υπηρεσιών, απολύσεις, περαιτέρω μείωση μισθών, προσαρμογή της παιδείας και υγείας στις ανάγκες και την εξυπηρέτηση μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Με άλλα λόγια ο Κ.Μητσοτάκης εκφράζει την ακραία εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού και όχι απλώς νεοφιλελεύθερες απόψεις. Ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός», μια κάπως «ισορροπημένη» μορφή του νεοφιλελευθερισμού με ορισμένα ψήγματα κοινωνικής πολιτικής, πάνω στον οποίο εδράστηκε η πολιτική της Ν.Δ. κυρίως επί Κ. Καραμανλή, πάει περίπατο αποτελώντας ξένο σώμα στη θεώρηση του νέου αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο θατσερισμός είναι παρών.

Με την έννοια αυτή και από καθαρά οικονομική άποψη, η πολυδιαφημισμένη προσέγγιση και ανάκτηση επιρροής από τον μεσαίο χώρο καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Μοναδικοί ωφελημένοι, οι ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι. Αντίθετα, αν στον οικονομικό θατσερισμό συνυπολογιστούν τα ακροδεξιά βαρίδια τύπου Άδωνι κ.ά. που κουβαλάει ως συμμάχους από την εσωκομματική διαμάχη, δύσκολα η Ν.Δ. θα προσεγγίσει την ταυτότητα ενός σύγχρονου κεντροδεξιού κόμματος.




Εν κατακλείδι, οι παράγοντες που επί Σαμαρά οδήγησαν τη Ν.Δ. στα όρια της Ακροδεξιάς φαντάζουν ακλόνητοι.

Παρά την πρωτοφανή στήριξη και προβολή του Κ. Μητσοτάκη από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, εγχώρια και διεθνή, στήριξη που θα κορυφωθεί στη συνέχεια, ο νέος πρόεδρος της Ν.Δ. απέχει πολύ από το να θεωρηθεί το αντίπαλον δέος στον Αλ. Τσίπρα. Πολύ περισσότερο που η κυβέρνηση Τσίπρα σύντομα θα βάλει τη σφραγίδα της, το ταξικό της πρόσημο στην ελληνική πραγματικότητα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ ΣΧΟΛΊΟΥ
Τα σχόλια στό 07magazine men'sblogspot υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. Η ευθύνη των σχολίων είναι (αστική και ποινική) και βαρύνει τους σχολιαστές.