Οσοι είδαν την «Πόλη της Σιωπής», την πρώτη ταινία μυθοπλασίας της σκηνοθέτιδας, σεναριογράφου και ηθοποιού Άντζελας Ισμαήλου είναι αδύνατον να μην τους έμεινε χαραγμένο στη μνήμη το μυστηριώδες βλέμμα και ο αινιγματικός, σχεδόν απόμακρος της χαρακτήρας στο ρόλο της Δάφνης, που έδενε αριστουργηματικά με το φυσικό τοπίο του νησιού της Αποκάλυψης.
Σαγηνευτική αλλά και σκοτεινή, παθιασμένη αλλά και παγωμένα ψυχρή, γεμάτη μυστικά και ανείπωτες ιστορίες, η Δάφνη της Ισμαήλου αποτέλεσε τον περσινό Χειμώνα μία από τις κινηματογραφικές εκπλήξεις της σεζόν με εξαιρετικές κριτικές, όπου και αν προβλήθηκε.
Η Δάφνη (Ισμαήλου), απομονωμένη από την κοινωνία, οδηγείται σε ένα δρόμο προσωπικής κάθαρσης.
Ο Θεόντορικ (Μπένσον) και ο Εστέμπαν (Γουάιλντπρετ), θα βρεθούν στο νησί αναζητώντας απαντήσεις στα θέματα που τους απασχολούν. Ο πρώτος, ιερέας, αναζητά σπάνια χειρόγραφα στο μοναστήρι, ο δεύτερος οδηγείται εκεί για να βρει απαντήσεις στα ερωτήματα που τον καταδιώκουν.
Η τυχαία συνάντηση των δύο αντρών με τη Δάφνη θα τους ξυπνήσει πρωτόγνωρα συναισθήματα, οδηγώντας τους σε μεγαλύτερες αλήθειες από εκείνες που προσδοκούσαν να βρουν.
Την ανάγκη της Δάφνης να επιλέξει τον οδυνηρό δρόμο της σιωπής μπορούν να τον καταλάβουν μόνο ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Αγγλων (Χιλ – Μάιλς) που γνωρίζουν τους πραγματικούς λόγους της παραίτησής της από τη διεκδίκηση του προσωπικού της θαύματος.
Η σιωπή της πόλης όμως απειλείται από δύο πρόσωπα, άμεσα συνδεδεμένα με την εκκλησιαστική παράδοση και την ιστορία του τόπου, που βρίσκονται σε ηθικό δίλημμα αν πρέπει να τη σπάσουν.
– Ο κινηματογράφος που με ενέπνευσε και με έκανε να ταυτιστώ μαζί του ήταν αυτός του Μπέργκμαν, η Περσόνα. Κι όταν στο Φεστιβάλ της Πολωνίας, όπου βρέθηκα πρόσφατα με την Πόλη της Σιωπής, ένας δημοσιογράφος μού είπε «η ταινία σας κινείται μεταξύ Μπέργκμαν και Αγγελόπουλου», αισθάνθηκα ότι δεν υπήρχε μεγαλύτερο κομπλιμέντο από αυτό.
Ένιωσα πάρα πολύ ωραία, γιατί ο Μπέργκμαν ήταν ένας από τους μέντορές μου στον κινηματογράφο.
Συνέχεια πρέπει να συνδράμεις την κοινή ευδαιμονία δύο ανθρώπων. Η μοναχικότητα έχει γίνει πλέον η δεύτερη φύση μου, ο δεύτερος εαυτός μου. Κι έχω συμφιλιωθεί με αυτό πια, δεν παλεύω, βλέπω ότι από μόνη μου το αποζητώ.
Ταυτόχρονα, είμαι και πάρα πολύ δοτική όταν είμαι με κάποιον άνθρωπο. Οι άνθρωποι μπερδεύουμε τους μοναχικούς με τους εγωιστές, ένας μοναχικός άνθρωπος δεν σημαίνει ότι είναι εγωκεντρικός. Θέλουν ησυχία οι καλλιτέχνες και απομόνωση, αλλιώς δεν μπορούν να δημιουργήσουν. Θέλεις τον δικό σου χωροχρόνο.
Ίσως οι γυναίκες διαχειριζόμαστε καλύτερα τον χρόνο, οι άντρες είναι πολύ πιο απόλυτοι.
Ο άντρας είναι πιο δύσκολο να διαχειριστεί τη μοναξιά, ίσως γιατί δεν είναι πλήρης. Μου είπε κάποτε ο Λουκάς Σαμαράς στη Νέα Υόρκη: «Εγώ, μετά τα 50 μου, δεν ξαναβγήκα από το σπίτι, δεν θέλω να έρχομαι σε επαφή με τους ανθρώπους». Το βρήκα συγκλονιστικό.
Δεν έχω εναποθέσει ποτέ τον πολιτισμό μου σε καμία εξουσία, είναι πολύ προσωπικός και δεν αφήνω πια να παρεμβαίνουν άλλοι σε αυτόν. Γι’ αυτό και μου αρέσει η απομόνωση. Ομαδικά δεν βρίσκω γαλήνη. Δεν είναι ότι υπερτερώ, αλλά θέλω έναν απαραβίαστο πολιτιστικό χώρο τον οποίο να ελέγχω και στον οποίο να μπορώ να δημιουργώ.
Μια ωραία εμφάνιση κάνει τα πράγματα πιο εύκολα.
Το έχω ερευνήσει σε βάθος αυτό, γιατί η όψη σαγηνεύει τους ανθρώπους και πολλές φορές δεν σου αντιστέκεται κανείς. Μετά, όμως, έρχεται η επαναφορά στο ποιος πραγματικά είσαι. Σου ανοίγει μια πόρτα, αλλά μπορείς να φας και την πόρτα κατάμουτρα. Ένα ταλέντο κι ένα καλό μυαλό δεν τα μειώνει και δεν τα σταματάει τίποτα. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα, δεν ανησυχώ γι’ αυτά τα πράγματα καθόλου, είναι η στάση ζωής μου αυτή.
– Δεν αλλάζει πολύ η ποιότητα, αν ζεις με λίγα. Το να αγωνίζεσαι για τα βασικά και να μην τα έχεις είναι βασανιστικό, είναι τυραννικό, τα πολλά δεν χρειάζονται σίγουρα. Τα πιο πολλά από τα λίγα δεν χρειάζονται, είναι μια πλάνη. Αλλά στην Ελλάδα μιλάμε συνέχεια για την οικονομική μας κατάσταση. Επειδή μελετώ πολύ την Ιστορία, είμαστε συνέχεια σε ένα φρεάτιο πολύ βαθύ από το οποίο δεν μπορούμε να βγούμε.
Είμαστε συνέχεια σε μια οικονομική καταστροφή. Και αυτό σίγουρα επηρεάζει και την πορεία και την ψυχολογία μας. Η γιαγιά μου, η οποία ήταν μια γυναίκα που μου μιλούσε συνέχεια για την Ιστορία, μου είπε ότι το 1950 η ελληνική επαρχία έμοιαζε με πόλη του 14ου αιώνα, όπως και όλη η ελληνική επαρχία. Λογικό δεν είναι να θέλει ο άλλος να έρθει κάπου όπου να έχει τουλάχιστον ιατρική περίθαλψη, ζεστό νερό, τουαλέτα; Πηγαίναμε εκδρομές με τους γονείς μου, γιατί του πατέρα μου του άρεσε πολύ να μας πηγαίνει στην εξοχή και στις τουαλέτες δεν υπήρχε χαρτί, υπήρχε εφημερίδα. Κι αυτό ήταν το 1975.
Με τον Μπέρναρντ Χιλ, τον Άγγλο ηθοποιό της ταινίας που παίζει τον συγγραφέα, σε κάποιο διάλειμμα ανοίξαμε μια μεγάλη συζήτηση για τη βασιλεία με αφορμή το καθεστώς στην Αγγλία και τον ρώτησα πώς αισθάνεται γι’ αυτό.
«Δεν μου αρέσει καθόλου η βασιλεία», μου είπε, «γιατί με κάνει να αισθάνομαι κατώτερος. Και δεν θέλω τίποτα που να με κάνει να αισθάνομαι κατώτερος, γιατί αυτό είναι μια μορφή εξουσίας».
Οι ήρωές μου δεν ήρθαν σε μια Πόλη βυθισμένη στη σιωπή συμβολικά για να αποδράσουν αλλά για να επανορθώσουν. Αυτή η τελευταία τους συνεύρεση θα πάρει άλλες διαστάσεις, θα είναι η μοναδική τους ευκαιρία.
Τώρα ο χρόνος τούς καταδιώκει για να παραδώσουν τη σιωπή τους, να εξομολογηθούν. Αυτοί θα κλάψουν, θα αγαπήσουν, θα κάνουν την αυτοκριτική τους, θα αφήσουν τις σιωπές τους να σμίξουν με τον πόνο, μετατρέποντάς τον σε ελπίδα, σε αγάπη, σε φως.
Η διαδρομή τους όλη, μια παρτιτούρα. Κανείς τους δεν ψελλίζει, ούτε υπονοεί, στέκονται με γενναιότητα μπροστά στη μοίρα τους, η αύρα του νησιού ανοίγει τις ψυχές τους και τους σπρώχνει μακριά από τις φοβίες και τους δισταγμούς τους.
Η Πόλη της Σιωπής μοιάζει με ένα ήρεμο ηφαίστειο, σαν τις ζωές όλων μας, σε αυτό το σταυροδρόμι όπου οι ταξιδιώτες της έχουν την κρυφή ελπίδα ότι θα γίνουν άγγελοι.
Δείτε και μια από τις λίγες συνεντεύξεις τις Αντζελας Ισμαηλου του 2011
πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ ΣΧΟΛΊΟΥ
Τα σχόλια στό 07magazine men'sblogspot υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. Η ευθύνη των σχολίων είναι (αστική και ποινική) και βαρύνει τους σχολιαστές.