ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ:Στις 15 Δεκεμβρίου 1900 γεννιέται η Κατίνα Παξινού

Η κορυφαία τραγωδός κέρδισε το 1943 το Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου για την συμμετοχή της στο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» του Σαμ Γουντ.

Η Κατίνα Κωνσταντοπούλου – Παξινού γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1900 στον Πειραιά. Κόρη μεγαλοαστικής οικογένειας, και συγκεκριμένα του αλευροβιομήχανου Βασίλη Κωνσταντόπουλου. Φοίτησε αρχικά στη Σχολή Χιλλ, έπειτα στη Σχολή Καλογραιών της Τήνου ενώ για μια περίοδο βρέθηκε εσώκλειστη σε σχολείο της Ελβετίας. 

Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης καθώς και σε άλλες αντίστοιχες σχολές στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Παντρεύτηκε τον βιομήχανο Παξινό, και απόκτησε μαζί του δύο κόρες. Άρχισε από πολύ νωρίς την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της και γρήγορα διακρίθηκε για το αληθινό ταλέντο της και την αγάπη στην τέχνη της. 

Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν της Βεατρίκης, στην ομώνυμη όπερα «Αδελφή Βεατρίκη», που την έγραψε ειδικά γι’ αυτήν ο Μητρόπουλος και η οποία ανέβηκε το 1920 στο Δημοτικό θέατρο Πειραιώς. 

Ο πρώτος θεατρικός ρόλος της στην πρόζα ήταν το 1929, στο θέατρο Κοτοπούλη, στο «Γυμνή Γυναίκα» (La femme nue) του Μπατάιγ, που την καθιέρωσε και ως πρωταγωνίστρια δραματικών ρόλων.

Το 1931 συνεργάστηκε με τον κορυφαίο Έλληνα ηθοποιό Αιμίλιο Βεάκη με τον οποίο εισχωρεί στον συνεταιρικό θίασο του Αλέξη Μινωτή, τον οποίο και παντρεύτηκε και συνεργάστηκε μαζί του αποδοτικά από το 1932 μέχρι το 1940, χρονιά που έγινε μόνιμο μέλος του Εθνικού Θεάτρου. 

Με την σκηνή του Εθνικού εμφανίσθηκε στο Λονδίνο στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο. Κατά την περίοδο του πολέμου εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου και εμφανίσθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης.

 

Όμως το έργο που την έκανε γνωστή παγκοσμίως και της χάρισε το 1943 το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου ήταν το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», όπου υποδυόταν το ρόλο της φλογερής πατριώτισσας της Ισπανίας, Πιλάρ. Για το κινηματογραφικό έργο «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (1947)», βραβεύτηκε με το βραβείο Κοκτώ.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952 όπου και άρχισε ξανά τις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο με τον Αλέξη Μινωτή ανεβάζοντας Ίψεν και Λόρκα. 

Έλαβε μέρος σε διάφορα Φεστιβάλ της δεκαετίας του ’50, και σε παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο, ενώ εμφανίσθηκε και στις ταινίες «Ο κύριος Αρκάντιν» του Όρσον Γουέλς και «Ο Ρόκο και τα αδέλφια του» του Λουκίνο Βισκόντι (1960).

Κατά την διάρκεια της δικτατορίας η Παξινού και ο Μινωτής συγκρότησαν δικό τους θίασο όπου και ανέβασαν μεταξύ άλλων τα έργα: «Ματωμένος γάμος» του Λόρκα, «Η Ήρα και το παγώνι» του Ο΄ Κέισυ, «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρά κτλ. Η τελευταία της παράσταση στο θέατρο ήταν στο ρόλο της μάνας στο έργο του Μπρεχτ «Μάνα κουράγιο» και στον κινηματογράφο «Το νησί της Αφροδίτης» (1969).

Η συμμετοχή της στην ταινία «Το νησί της Αφροδίτης» ολοκληρώθηκε παρότι η ίδια υπέφερε από φρικτούς πόνους και ενώ γνώριζε πως πάσχει από καρκίνο καλπάζουσας μορφής. 

Αργότερα, για την παράσταση «Μάνα κουράγιο», έβγαινε κάθε βράδυ στη σκηνή σέρνοντας ένα ολόκληρο και βαρύ κάρο. 

Το καλοκαίρι του 1972, η Kατίνα Παξινού εμφανίζεται, για τελευταία φορά, στο θέατρο της Επιδαύρου, όχι όμως ως πρωταγωνίστρια, πράγμα που δεν εμπόδισε το κοινό να υποκλιθεί και να την καταχειροκροτήσει. Στις 22 Φεβρουαρίου 1973 η παγκοσμίου φήμης ηθοποιός έφυγε από τη ζωή.

πηγή